Stemmingen en koersen op de politieke markt

maandag 27 februari 2017

50PLUSSERS onder de radar bij mantelpakjes en slobbertruien



De beter gesitueerden en het gepeupel

In de vorige blog verwonderde ik me over de grote aantallen 50PLUS haters die ook in de zogeheten kwaliteitsmedia tekeer gaan. Het zijn veelal dezelfde mensen die ons waarschuwen voor de gevaren van het populisme. Ze voelen zich ver verheven boven het ongeletterde gepeupel. Daarom is het extra jammer dat ze gebruik maken van precies dezelfde middelen. Men speelt dus met verve zowel de angstkaart als de hebzuchtkaart. En in diverse “acties beschadiging lijsttrekker” gaan de fatsoensridders er zonder enige schaamte met gestrekt been in. En daarbij wordt er maar al te gemakkelijk een loopje genomen met de waarheid.

Implosie bij 50PLUS ?

Zulk gedrag is min of meer te verwachten bij economisten als Mathijs Bouman die met eenzijdige en gekleurde verhalen de doelgroep van de Yuppenomroep RTL-Z moet bedienen. “Implosie bij 50PLUS” juichte hij op Twitter, nadat Henk Krol iets verkeerd had uitgelegd op TV en daar een groot drama over was gemaakt. Maar ook de veelverdieners Mathijs van Nieuwkerk, Paul Witteman en Twan Huys lieten zoals verwacht weer zien dat journalistiek en propaganda ook bij de publieke omroep dicht bij elkaar liggen. Dat ik met mijn klachten over de gekleurde pers niet overdrijf blijkt wel uit het feit dat zelfs het voorheen fatsoenlijke en degelijke dagblad van protestantse huize Trouw recent enorm uit de bocht vloog.


Het economistisch perspectief

Ik hou nu echt op over de pers maar ik moest er toch nog wat over kwijt omdat ik me elke dag weer enorm verbaas over de felheid en onbeschaamdheid van onze geliefde persmuskieten. Voor een deel is dat economistisch te verklaren doordat de pers en (ook) de (publieke) omroepen natuurlijk commerciële instellingen zijn die de koopkrachtige vraag moeten bedienen. De kijkcijfers en oplagen moeten omhoog en de concurrentie moet verslagen.

Een leuk bootje voor de kant

Voor een ander deel is het te verklaren omdat de spraakmakers die in de pers de ruimte krijgen behoren tot een bevoorrechte klasse van mensen die twee keer op vakantie gaan en die twee huizen, twee auto’s en een vrouw en een vriendin kunnen bekostigen. Deze tweeverdieners zijn gezonder, ze leven langer dan de “deplorables”, en ze wonen in betere wijken. Ze hebben geen last van een leenstelsel of van stapeling van zorgkosten en allerlei (lokale) belastingen en tarieven die hun koopkracht inperken. De beter gesitueerden hebben na hun pensioen inderdaad een leuk bootje voor de kant liggen maar het geeft geen pas om dat beeld op alle ouderen in Nederland te plakken. Voor zover de minder gesitueerden pensioen genieten subsidiëren ze in feite een deel van de rijkere helft van Nederland, die immers een aantal jaren langer en gezonder leeft. Maar goed, zo moeten we niet naar de werkelijkheid kijken want dat is het armetierige blikveld van de economist.

Mantelpakjes en slobbertruien

Wat ik wel zou willen is dat er met een beetje meer mededogen naar deze “onderkant van de samenleving” zou worden gekeken. “De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen” is een beetje uit de mode geraakt. En sinds de tijd dat die slogan de lijfspreuk van de PvdA was heeft de voedselbank wel een enorme vlucht genomen. Dat is nogal beschamend en daar hoor ik D66 en de PvdA eigenlijk nooit over. Die laatste partij had laatst wel Gerdi Verbeet in de strijd geworpen om wat onheuse dingen richting Henk Krol te roepen, en om ouderen bang te maken voor de enge plannen van 50PLUS. De laatste keer dat ik dit keurig pratende mantelpakje bezig zag was ze voor hooggeplaatste dames in het bedrijfsleven bezig. Die werden enorm achtergesteld want ze werden nooit CEO en de hooggeplaatste mannen wel. Toen ik dat hoorde wist ik meteen dat met deze prioriteiten de voorheen sociaal-democratische PvdA bij het vuilnisvat gezet kon worden. Daar kan natuurlijk geen Hans Spekman slobbertrui tegenop.


Armoede, eenzaamheid, echtscheidingen

Om de vrienden van de pers niet helemaal van mij te vervreemden besluit ik met een eervolle vermelding voor de VPRO. Op 25 februari zond het VPRO programma Argos op Radio 1 het programma “De Flat” uit. Armoede, eenzaamheid, echtscheidingen. Geen leven verloopt zonder problemen – ook dat van de bewoners van de 55-plus-flat in Nieuw-Vennep. 42 appartementen, 42 levensverhalen. Verslaggever Irene Houthuijs portretteert bewoners in beeld en geluid: een bedrijfsleidster van de Blokker, een vrachtwagenchauffeur, een caissière bij de C1000, een metselaar. Totaal verschillende mensen, met een opvallende gelijkenis: grote onvrede over de politiek.

Eerlijk gezegd werd ik behoorlijk depressief van dit programma maar het is toch goed om het een keer terug te luisteren. Dat kan HIER . Na het beluisteren van dit programma snap je ook het grote succes van de PVV.

Onder de radar

Het programma maakt ook in één keer duidelijk dat de prioriteiten van veel politieke partijen, en het door hen gehanteerde wereldbeeld, een groot deel van de werkelijkheid ontkent en buiten beeld laat. Voor de reguliere partijen lijkt het wel of het gemakkelijker is om wat mededogen op te brengen voor vluchtelingen van buiten onze grenzen dan voor de eigen inwoners die in de knel zitten. De bewoners van de 55-plus flat in Nieuw Vennep zitten duidelijk onder de radar.

Gelukkig niet onder de radar van de VPRO en die van 50PLUS.

Jaap Haasnoot


Geen opmerkingen:

Een reactie posten